آن‌گاه که خداوند اراده کرد تا آنچه را انسان نمی‌داند، بدو بیاموزد، مخلوقی را آفرید که «قلم» نام داشت: الّذی علّم بالقلم؛ علّم الإنسان ما لم یعلم. و آن‌قدر این آفریده را گرامی داشت که بدو و آنچه بر اوراق می‌نگارد، قسم یاد کرد: والقلم و ما یسطرون! از آن روز، مقدّرات عالَم با قلم الهی بر لوح محفوظ نگاشته و تثبیت شد و مقدّر گردید که در این عالَم نیز هرکه راز ماندگاری را می‌جوید، آن را از طریق قلم پی گیرد؛ چرا که هیچ نام و یاد و خاطره‌ای تا قلمی نشود، نمی‌ماند و هیچ اثری تا مکتوب نگردد، نمی‌پاید.

 دکتر مسلم نادعلی زاده

مدیر گروه رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی اهل بیت علیهم السلام