پیام تسلیت حجت الاسلام والمسلمین دکتر سعید جازاری، رئیس دانشگاه بین المللی اهل بیت (ع) در پی شهادت سیاستمدار مومن، عالم شجاع دکتر علی لاریجانی
هو الباقی
«نوائبُ الدهرِ لیتنی متُّ قبلها ولم أرَ عدوانَ السفیهِ على الحِبر»
داغِ از کف دادنِ بزرگمردی فرزانه و نخبهای یگانه، اندوهی تازه بر سوگ حاضر ما افزود و آستانهٔ عیدمان را با نوای غمخانهٔ اهل معرفت سیاهپوش ساخت. روزی سخن بر آن بود که آقای دکتر علی لاریجانی – سیاستمدار نخبه، دیپلمات کمنظیر و اندیشمند اصیل – به همان معنایی که امیرالمؤمنین علی علیهالسّلام در توصیهٔ خویش به مالک اشتر بر خصیصهٔ «اصالت» تأکید میفرمایند، بس دیرهنگام به صحنهٔ سیاست، امنیت و دیپلماسی بازگشت. او که در هر سه عرصهٔ سیاست، امنیت و دیپلماسی از جایگاهی ممتاز برخوردار بود، مسئولیتی گران بر دوش گرفت و در کنار دیگر دلسوزان نظام، در صیانت از این سرزمینِ حکمت و معرفت، همتی مضاعف مصروف داشت.
بهعنوان فیلسوفی صاحبسخن که ظرافت کلامش با لطافت بیانش رقابت داشت و بداهتِ سخنانِ نغز او در مواجهه با مسائل، اهلِ سخن را به شگفتی میافکند، صحنهٔ سیاست را بهدرستی میشناخت؛ از ساختارهای امنیتی و اقتضائات آن در ساحت داخلی و بینالمللی، آگاهی ژرف داشت و در حوزهٔ دیپلماسی و روابط بینالملل، به پشتوانهٔ سالیان متمادی تجربه، صاحبنظر و مرجع تشخیص به شمار میرفت. غربیان نیز بهخوبی واقف بودند که گفتمان او، در عین صلابت و آکندگی از خرد، قاطعیتی را بازمیتاباند که ریشه در سرشت تمدنی این مرز و بوم داشت. در کنار همهٔ این خصایص و ممیزات – که هر یک وجهی از شخصیت او را آشکار میساخت – فهم عمیق وی از اندیشهها، آرا و منویات رهبر فقید و عالیقدر، و همراهی دیرینهاش با آن خلدآشیان بهعنوان مشاوری امین، بیتردید و به اتکای عنایت پروردگار متعال، در تقویت امید و اعتماد در میان بخشی مهم از نخبگان و نیز تودهٔ مردمِ نجیبِ این میهنِ گوهرپرور، نقشی بسزا ایفا کرد.
واقف به شرایط پیچیدهٔ منطقه و دشواریهای اقتصادی، امنیتی و غیر آن و با مشاهدهٔ هر آنچه بر شانهٔ اهل درایت و زعامت ثقیل مینمایند و بسا عداوتها و غرضها که ریشه در دشمنان فرهنگ، تمدن و صلابت این دیارِ جوانمردی و ایثار داشت، مجدانه طریق اصلاح و مقابله در پیش گرفت و هر آنچه از این توفیقات را کسب نمود و هر آنچه در آستانه وصول بود.
در تربیت اولاد نیز باید او را الگوی ممتازی برشمرد که دو خلف صالح او دوشادوش رجال این سرزمین در عرصهٔ علم و تقوی مؤید بودند. یکی در کسوت مبارک روحانیت و آن دیگری که نخبه در علوم مهندسی و آنچه بر صیانت و دفاع از این کیانِ والاجایگاه ضرورت داشت، که البته در عشق به پدر خویش و در معیت او به فیض شهادت نائل گردید. و چه آن دو بانوی فاضلهای که در پرتو تربیت عالیه، راه علم و اندیشه را به مدرج استادی رساندند و امروز غبار یتیمی از سویی و افتخار انتساب به چنان پدری از سوی دیگر بر عارض و جان آن دو نشسته است.
او چنانکه در طول حیاتش و در پرتو آموزههای دو پدر صاحب نفس خویش؛ آیه الله حاج میرزا هاشم آملی و آیه الله علامه مطهری تلمذ نموده بود، در واپسین سخنانش طریق معین خویش را در تأسی به مولای خود با بازنشر کلام زرین آن حضرت بیان نمود که: «إنی لا أری الموتَ إلا سعادهً، ولا الحیاهَ مع الظالمین إلا بَرَماً»، سرانجام با عزت و ارادهای استوار در آن لحظات که در جستجوی افقی متفاوت در رفع عداوتها و بغصها از این سرزمین ایمان و فتوت بود، به دست دشمنان خداوند متعال و این دیار سرافراز به شهادت رسید.
بیگمان اولیای نعم، آن نخبهٔ دلبستهٔ ولایت اهلبیت علیهمالسّلام را با آغوش گشوده استقبال نمودند و در پرتو عنایات آن اولیا، سعادتمند ماند. روحش به ملکوت اعلی پیوست و داغش بر سینهٔ ما فزون شد.
۲۸ رمضان المبارک ۱۴۴۷ مطابق ۲۷ اسفند ۱۴۰۴
سعید جازاری معموئی
رئیس دانشگاه بینالمللی اهلبیت علیهمالسّلام
